Travel report: MYAPHOTO part III (2014)

TRAVEL REPORT part III 2014Het is inmiddels alweer de derde editie MYAPHOTO. Na het overweldigende succes van de eerste twee edities, worden de printer, het lamineerapparaat en alle overige benodigde materialen weer  zorgvuldig ingepakt in onze rugzakken. Drie weken lang reizen we door Myanmar om kinderen op de foto te zetten. Iedere foto die we maken wordt geprint, gelamineerd en uitgedeeld.  Iedere foto is een aandenken aan deze roerige tijd en iedere foto tovert een grote glimlach op vele gezichtjes.

2014 begint met een knalfeest in Yangon. Een officiële countdown, met podium, lady Gaga achtige Birmese artiesten en groot scherm luidt het nieuwe jaar, een nieuw Myanmar en de start van ons project in. Yangon  heeft het afgelopen jaar een flinke metamorfose ondergaan. Het gras is groen, de straten zijn schoon, de gaten grotendeels verdwenen, de belangrijkste koloniale panden zitten strak in de verf, er is een park met speeltuin en er zijn voetgangersoversteekplaatsen met aftellende stoplichten (die helaas niet werken).

Het is een klein begin, de rest van Myanmar ligt er nog net zo bij al honderd jaar geleden. Het zuiden is slechts twee maanden geleden opgegooid voor toeristen. Voor die tijd waren toeristen hier verboden, vanwege de vele rellen in dit gebied. We starten ons project in Moulmein, waar we achterop twee brommers het hele gebied verkennen. Onze gids brengt ons naar afgelegen vlakten, waar mensen met de hand bakstenen maken. Door de hitte is de grond helemaal gescheurd. Bomen zijn in de hele omgeving nauwelijks te bekennen. De kleine bamboe huisjes staan verspreid over dit maanlandschap. Van 4 uur ’s ochtends tot 18 uur ’s middags wordt hier gewerkt. Met de hand wordt de klei afgegraven, waardoor diepe kraters ontstaan, vervolgens wordt het in een mal gestopt. De cakevorm wordt weer gestort op een houten handkar, die geleegd wordt op het veld. Kilometers lang liggen de bakstenen te drogen, tot ze droog genoeg zijn om afgebakken te worden in de bakstenen ovens. Iedereen werkt mee, mannen, vrouwen, maar ook kinderen vanaf een jaar of 8 dragen hun steentje bij. Het foto project moet tussen de werkzaamheden door (tot ongenoegen van de opzichter) en bij de moeders met kleine kinderen, die in hun huisjes zorgen voor de dagelijkse beslommeringen. Ons bezoek is een zeer welkome afwisseling, maar voor veel kinderen dood eng. Blanken hebben ze nog nooit gezien, of misschien hoogstens op tv. Baby’s zetten het op een luid gekrijs, broertjes en zusjes kruipen achter de benen van hun moeder.  Niemand weet wat we komen doen en de verrassing is dus des te groter dat we de volgende dag terug zijn met een hele stapel foto’s.  Vol ongeloof staren ze naar hun evenbeeld. Kinderen zijn ineens ontdooid en komen voorzichtig een handje geven. Ook de werkers zijn helemaal door het dolle wanneer wij hun werkdag wederom komen verstoren. Ze lachen, zwaaien, geven een vlugge blik op het geplastificeerde kleipoppetje en steken de foto vervolgens in de berg klei. De werkzaamheden moeten door.

Vanuit het bakstenentijdperk reizen wij per bus en trein verder door naar het zuiden. Dawei is het eindpunt, waar we wederom een goede gids vinden en twee brommers. We bezoeken een weeshuis waar een monnik zorgt voor 240 kinderen.  Het gebouw is oud, donker en vervallen, maar de kinderen hebben een dak boven hun hoofd en krijgen onderwijs en eten. Wij zouden er onze hond nog niet laten slapen. Ook hier kijken alle oogjes zeer argwanend, wanneer wij voor het eerst een kijkje nemen. Na een uitgebreid gesprek met de hoofdmonnik, krijgen we een rondleiding door het krot. Een opknapbeurt zou zeer welkom zijn, maar hier is helaas geen geld voor. Alleen al de dagelijkse zorg, onderwijs en kleding, kost ongeveer $ 1,5 per dag, per kind. Dus reken maar uit… De kinderen hebben werkelijk waar helemaal geen persoonlijke bezittingen. Sommigen hebben geen ouders meer, anderen zijn hier omdat hun ouders in zeer gevaarlijke gebieden wonen waar wordt gevochten, of zo arm zijn dat ze geen kind kunnen opvoeden.  Ze poseren één voor één voor de camera. Hun gezicht spreekt boekdelen. Een gezicht met een triest verhaal. Een gezicht met een sprankeltje  hoop.  Een gezicht met een grote glimlach wanneer ze ons weer zien. We zijn ze niet vergeten.

We hebben veel gezien, veel gelachen, maar ook gehuild. Dankzij heel veel lieve sponsors, hebben alle 400 foto’s een prachtige bestemming gekregen. Nu op dit moment zit er iemand in een klein bamboehuisje te kijken naar die ene foto, de enige foto die hij of zij waarschijnlijk voorlopig van zichzelf zal hebben. Iemand die denkt aan die ene dag waarop twee vreemde blanken ineens hun wereld binnen stapten.  Nog heel veel werelden zijn vergeten. En nog heel veel blije gezichtjes wachten op een foto.  Op naar MYAPHOTO part IV?


Reacties

Plaats een reactie

Uw email adres wordt niet gepubliceerd.


Uw bericht wordt geplaatst nadat deze goed gekeurd is.