Older Home Care

Via via komen we terecht bij Koh Day, een jonge Birmees, die op 14 jarige leeftijd door zijn ouders naar Thailand is gestuurd uit veiligheidsoverwegingen. Hij is goed terecht gekomen. Heeft kunnen studeren en lange tijd als duikleraar gewerkt op een eiland. Toch ging hij terug. Voor zijn ouders. In een klooster besefte hij zich, iets te moeten doen voor zijn land. Hij zag dat de oudere mensen vaak worden vergeten. Zonder familie kwijnen zij langzaam weg. Hij startte de stichting Older Home Care op. Hij bekostigt deze stichting door inkomsten die hij genereert uit het geven van Engelse en Koreaanse lessen en heeft een sinds kort een sportschool waar veel animo voor is. Hij heeft 4 mensen in vaste dienst en wordt ondersteunt door een grote groep vrijwilligers. Wij mogen een ochtend mee met zijn staf. In het kleine kantoortje hangt een lijst met de gegevens van de mensen die zij dagelijks bezoeken. Wij verbazen ons over de hoge leeftijden, tot wel 95 jaar! Hij heeft op dit moment een bestand van 53 ouderen. Helaas zijn er nog veel meer, maar heeft hij niet de middelen om ook voor deze mensen te kunnen zorgen. De ouderen wonen vaak afgelegen en worden bezocht met een brommer. De meiden hebben basis hulpmiddelen bij zich, wat voedingssupplementen en een  cakeje. Het is een behoorlijk indrukwekkende ochtend. Mensen die zijn weggestopt, slapen op een matje, zelf niet in staat zijn om rechtop te gaan zitten, verward, met pijn en wachtend op de dood. Iedere dag worden ze bezocht. Al is het maar voor een praatje. Met  $ 200,- kunnen zij weer even vooruit. Onze laatste donatie zet ons aan het denken. Het zou mooi zijn wanneer we deze stichting verder konden ondersteunen. De kennis is er, het geld echter niet. Daarnaast wordt deze jonge Birmees keihard tegengewerkt door de overheid. Hij moet zelfs geld betalen om zijn werk te mogen doen. Myanmar houdt niet van ondernemende jongeren en heeft deze generatie jarenlang geprobeerd dom te houden. Bij Koh Day is dat mislukt. Hij vecht verder en met resultaat.