Travel report: MYAPHOTO part II (2013)

MYAPHOTO 2013

Na het grote succes van vorig jaar, besluiten we ons project MYAPHOTO te vervolgen.  De nichtjes vertrekken weer met een fotoprinter, lamineer apparaat en overig materiaal, naar het wonderschone en bizarre Myanmar, waar,  hoe gek het ook klinkt, net als in de rest van de wereld, er nog steeds heel veel kinderen zijn die geen enkele foto van zichzelf hebben.

Myanmar is volop in verandering. De ouderwetse telefoons aan een draadje, die vorig jaar nog op iedere hoek van de straat stonden, worden in razend tempo overgenomen door smartphones. Wifi en internetcafé ’s schieten als paddenstoelen uit de grond. De dictatuur versoepeld. Maar de nieuwe generatie heeft hiervan geen enkel besef. Ze rennen door de straten en over het strand, groezelig van het stof en blij met ieder beetje aandacht. Een mooi moment om dit tijdsbeeld vast te leggen en een kleine herinnering te geven aan deze turbulente tijd.

We bezoeken Inle Lake, een prachtig meer, waar de kinderen in de dorpjes onbezorgd op straat spelen met een houten trektol. Ze verdringen zich voor onze camera’s om hun eigen gezicht even terug te kunnen zien op het kleine schermpje. Vanuit de bamboe huisjes, komen vaders en moeders nieuwsgierig polshoogte nemen van deze gekkigheid voor hun deur. De ongeasfalteerde zandpaadjes worden zelden tot nooit bezocht door toeristen, dus we zijn het gesprek van de dag. ’s Avonds, in ons kamertje, wordt er geprint. Het kantoor is geopend, en de organisatie is stukken beter dan vorig jaar. De volgende dag gaan we met de stapel foto’s terug naar het stoffige straatje en worden het gesprek van de week, misschien wel van het jaar. Overal vandaan komen kinderen toegesneld om te kijken of hun foto erbij zit. Trots rennen ze naar huis met het resultaat. Vaak komt de foto terecht bij het altaar van Boeddha, de belangrijkste plek in huis.  In het weeshuis waar we de vorige editie vele kiekjes hebben genomen, horen we dat niet alle foto’s bij de kinderen zelf blijven. Vaak  geven ze ze juist aan familie die ver weg woont. Familie die ze zelden zien.

Vanuit het binnenland trekken we naar de kust. Met heel veel plezier zetten we hier dagenlang alle kinderen uit de vissersdorpjes op de foto. In een prachtige omgeving lopen we kilometers over het uitgestrekte strand, op zoek naar lachende gezichtjes. Iedereen leeft hier buiten, de huisjes zijn slechts om in te slapen en het is dus niet moeilijk om onze modellen te spotten. De eerste dag weet nog niemand wat we komen doen en springen ze puur uit nieuwsgierigheid voor de lens. De chaos breekt pas los wanneer we een dag later met de foto’s terug komen. Iedere keer verbazen we ons meer over de impact die één foto kan hebben. De reacties zijn nauwelijks te beschrijven. Met een enorme grijns staren ze minuten lang naar hun evenbeeld. Ze kussen de foto, koesteren het plaatje en laten het meestal niet meer los.
Na een paar dagen in de omgeving van de vissersdorpjes, herkennen we ieder gezicht, en het hele dorp waar we verblijven kent ons ook. Vanachter iedere palmboom horen we: “Annaaaaaah! (Anemoon) Yboeeeeeh! (Yvonne) Foto?“  We zijn het slachtoffer van ons eigen succes, maar kunnen redelijk voorkomen dat kinderen voor de tweede keer voor de camera springen en pikken moeiteloos nieuwe gezichten er tussenuit.  Ook de jonge monniken in het klooster worden op de gevoelige plaat vastgelegd en reageren net zo enthousiast als de kinderen op straat. Ze poseren met hun nieuwe voetbal, gaan even op hun hoofd staan en voeren als verrassing nog een breakdance act op. Wanneer het allerlaatste printje wordt gelamineerd, zit het er voor ons op. Helaas blijven er nog vele blije gezichtjes achter, die ook allemaal nog een foto verdienen. MYAPHOTO part III is onvermijdbaar.

Onze target van 350 foto’s hebben we dit jaar ruim overschreden. Het zijn er 400 geworden:  400x een blij gezicht, 400x een klik van de camera, 400x een papiertje door de kleine printer, 400x een sticker achterop de foto met de website, 400x de datum erbij, 400x het lamineerhoesje er omheen, 400x door het lamineer apparaat, 400x een zoektocht naar de juiste gezichten en 400x hartverwarmende reacties.  Dit alles dankzij onze lieve sponsors, die dit 400x mogelijk maakten!

Anemoon & Yvonne


Reacties

paul van dijk 19 Feb - 21:50

Lieve meiden Graag wil ik op de prachtige kleine documentaire van jullie project reageren. Het lukt me niet om dat direct onder het filmpje te doen(dan moet ik inloggen bij you tube en dat gaat mijn pet te boven). Jullie moesten er van huilen toen je het voor het eerst zag. Ik denk dat veel mensen emotioneel geraakt worden door de zuivere beelden. Hoe lukt jullie dat? Ik denk dat je de kern van mensen bereikt wanneer zichtbaar wordt gemaakt dat er mensen zijn die zonder winstoogmerk iets willen en kunnen betekenen voor een ander. Dat is jullie ( en de filmmaker) gelukt. Bedankt voor dit cadeautje aan de wereld.

Charlotte 06 Feb - 16:18

Ladies, Wat een supergaaf project! Wauw, jullie mogen echt trots op jezelf zijn. Ik krijg er een heel warm gevoel van als ik jullie website bekijk. Part III, ik ga zeker weer doneren! XXX Char

Plaats een reactie

Uw email adres wordt niet gepubliceerd.


Uw bericht wordt geplaatst nadat deze goed gekeurd is.