Van steentjes tot beren pyjama’s

Het fotoproject is redelijk tijdrovend. Vooral het printen en uitdelen nemen veel tijd in beslag. We hadden dan ook besloten dat we dit jaar maximaal 350 foto’s zouden doen (wat er toch 400 zijn geworden). Maar wat te doen als dan echt al het papier op is, de nonnen zijn blij gemaakt met de donatie aan de gehandicapten en tussendoor nog alle voetballen zijn uitgedeeld in de kloosters?

Door het succes van MYAPHOTO, hadden we nog budget over voor andere projecten. Het zijn hele gekke,  kleine en grote uitgaven geweest.

Steentjes

Na een ochtendje varen in een gammel houten visbootje, kwamen we op een paradijselijke locatie. Na de kokosnoot en Coca-Cola, besluiten we een stukje te gaan lopen over het prachtige witte zandstrand, met uitzicht over de helderblauwe zee, terwijl onze bootman de vers gevangen visjes op de bbq gooit. We zijn het  hoekje nog niet om of zien een groep vrouwen in de schaduw van de palmbomen druk bezig met stenen hakken. Hun kinderen dartelen er omheen. Het zijn de aller armste uit de maatschappij die dit soort werk verrichten, dag in dag uit. Ze bikken van grote keien, kleine steentjes die gebruikt worden voor de aanleg van de weg. Een weg die straks waarschijnlijk alleen door toeristen zal worden gebruikt. Behendig slaan ze met hun hamer de grote brokken in kleine stukjes. Een volle mand levert ze zestig cent op. We kopen symbolisch van iedere vrouw twee manden. Kunnen ze het een dagje iets rustiger aan doen… Toch bikken ze hard door en gebruiken het als een welkom extraatje.

Uit eten

Op het strand zien we een meisje met haar kleine zusje. Beiden zien er onverzorgd uit. Hun kleding vies, gezichtjes zwart en haren ongekamd. Het meisje is twaalf, maar lijkt veel jonger. Haar vader is op zee en haar moeder op de markt om de gevangen vis te verkopen. Zij blijft achter en moet op de baby passen. De hele dag loopt ze over het strand, ze kan nergens heen. De baby hangt slap over haar schouder en krijgt duidelijk niet genoeg te eten. Het is lunchtijd en beschamend moeten we toegeven dat onze magen ook knorren. We vragen de ober of hij het meisje wilt vragen wat ze wilt eten. Verbaasd kijkt ze ons aan. Verlegen staat ze bij het hekje. We gebaren dat ze bij ons mag komen zitten. Ze vindt het vreemd, maar neemt plaats op de stoel aan ons tafeltje, met de baby op schoot. Ze bestelt fried noodles en een blikje fris. De baby lurkt gulzig aan het blikje priklimonade, zo gulzig dat alles er met hetzelfde tempo weer uitkomt. Het meisje poetst het vieze shirt van de baby weer schoon met een servetje en drinkt zelf de rest van het blikje leeg. Je ziet haar gewoon genieten. Ze drinkt dit zelden of nooit. Frisdrank is onbetaalbaar voor hen. De noodles krijgt ze in een plasticzakje, zodat ze die lekker op haar gemak kan opeten. Ze pakt de baby op, haar blikje fris en zakje noodles en vertrekt met een grote glimlach. Ze zwaait en eet samen met de baby onder een boom het maaltje gulzig op.

Beren pyjama’s

Aangezien de kinderen uit de vissersdorpjes de gehele week al in dezelfde vieze kleding lopen en het s’ nachts koud is als zij nog steeds in hetzelfde vieze dunne shirtje lopen, besluiten we dat het tijd is voor iets nieuws. We gaan met het laatste beetje sponsorgeld naar de markt om nieuwe kleren te kopen voor de strandkinderen. Geld doneren heeft geen zin, want de kans is groot dat pa het opzuipt. De markt is zoals iedere markt in Azië. Een mengelmoes van geuren, kleuren en geluiden. Het handelswaar ligt op de grond. Wij gaan op zoek naar warme berenpyjama. Waren we vorig jaar nog tegen deze trend, lijken ons dit jaar de fleecepakjes een uitstekend kado. De stapel kleding bestaat uit broekjes en vestjes. De kunst is hieruit het juiste broekje bij het juiste vestje te zoeken. Het is een behoorlijke puzzel met alle angrybirds, beren, konijnen en hondjes. We kopen heel wat setjes en zijn blij met deze aanschaf. Uiteindelijk gaan we met een tas vol bloesjes, broekjes, pyjama’s, shirts en mutsen weer terug in de tuktuk, die met alle gekochte marktwaar propvol zit. Met de verspreiding van de kleding creëren we een complete chaos op het strand. Iedereen wil de beren pyjama en overal vandaan worden kinderen tevoorschijn getoverd. Uiteindelijk is iedereen tevreden en zien we de volgende ochtend de kinderen in hun nieuwe T-shirts of berenpyjama over het strand paraderen.