Travel report: MYAPHOTO part I (2012)

Als fervente reizigers hebben wij honderden foto’s van mensen. Foto’s die bij ons prijken aan de muur, in een boek of gewoon op de pc. Foto’s van onbekende, vriendelijke, interessante, lachende gezichten, vastgelegd op onze digitale camera.

Met alle social media, is voor ons een foto bijna dagelijkse gang van zaken. Ieder moment wordt op de gevoelige plaat vastgelegd en gedeeld met de rest van de wereld. Voor heel veel anderen is het echter een luxe product. Vaak zelfs iets zeldzaams. Daarom besloten wij (de nichtjes Yvonne en Anemoon van Dijk) om dit keer tijdens onze reis door Myanmar de lachende gezichten niet alleen mee naar huis te nemen, maar ook cadeau te doen aan de oorspronkelijke eigenaar.

De rugzak vol fotopapier, lamineervellen, een printer en een plastificeer apparaat, passeert gelukkig zonder problemen de douane van Myanmar. Diezelfde printer gaat mee op driedaagse trekking, richting Inle Lake, waar we het project Myaphoto zullen starten. Terwijl iedereen een dagrugzakje meeneemt met extra kleding en een toilettas, slepen de nichtjes een printer mee (bang dat deze anders kapot gaat tijdens het transport van onze grote backpacks) en een voetbal. De voetbal die eigenlijk bedoeld was voor het weeshuis, wordt al bij het eerste klooster gedoneerd aan de jonge monniken. Even zijn het weer kleine jongetjes, die met omhooggetrokken rode ‘jurk’ en voetbalsokken tot aan hun knieën over het veld heen rennen.

Ons projectje start in het weeshuis, een uurtje fietsen van ons guesthouse (tevens kantoor voor de aankomende dagen). Voor vertrek is reeds contact gelegd met de Nederlandse Stichting Care for Children, die het weeshuis ondersteunt. Negen dagen brengen we door met de weeskinderen. Sommigen half wees, een enkeling uit een zeer arm gezin. De 55 meisjes worden, zonder enig systeem, door ons gefotografeerd. Willen wij juist een mooie portretfoto van de kunstig beschilderde gezichten met thanakha (een witachtige substantie van houtpulp met als doel versiering en tevens bescherming tegen de zon), willen zij een statieportret, het liefst zo serieus mogelijk, voor het weeshuis. Door af te spreken dat alle weeskinderen twee foto’s krijgen, proberen we de gulden middenweg. De sjaaltjes, petjes en vestjes veranderen meerdere keren van eigenaar, zodat wij op een gegeven moment compleet de draad kwijt zijn en niet meer weten wie nu geweest is en wie niet. Het jongensweeshuis aan de overkant, verloopt een stuk soepeler, we leren snel… De 33 jongens krijgen bij iedere foto een kruisje, zodat we in korte tijd iedereen systematisch hebben afgevinkt. Net als de meiden willen zij ook graag een foto voor het weeshuis, of op hun bed (het enige privéstukje in het hele huis), maar ook met de kat, de hond, de teddybeer of bij de scooter, met de gitaar en zelfs voor het altaar met Boeddha.

Het printen en sealen van de foto’s neemt meer tijd in beslag dan gedacht. We besluiten ook om iedere foto van een datum te voorzien en een tekeningetje van ons zelf. Aangezien we iedere dag een vol programma hebben, met uitjes georganiseerd door het weeshuis, doen we dit in de avonduurtjes en tussendoor. Het kantoor draait overuren. De jongens zijn vrij snel geprint, maar de meiden zijn een enorme klus. Door onze administratieve chaos, moeten de paar honderd foto’s van onze beide camera’s worden vergeleken en moeten er twee foto’s per meisje worden uitgezocht. Het is memory voor gevorderden en levert ons nachtwerk op. Het resultaat mag er echter wezen en het enthousiasme van de kinderen bij het uitdelen maakt werkelijk alles goed. Ongelofelijk, maar voor velen is dit echt hun eerste foto. De kinderen kunnen niet stoppen met het kijken naar hun foto`s en je ziet de blijdschap in hun ogen.

Terug op de fiets besluiten we een zijweggetje te nemen en daar ons fotoproject voort te zetten. We fotograferen op straat wat spelende kinderen. Ze verdringen zich met z’n allen voor het kleine schermpje van de digitale camera, geen flauw benul dat ze deze foto een paar uur later in handen zullen hebben. In de schemering, gewapend met zaklamp gaan we terug om de tientallen foto’s uit te delen. Iedereen is behulpzaam tijdens onze zoektocht naar de juiste kinderen en we worden uitgenodigd in de kleine houten huisjes, waar we plaats nemen op de grond, voor het huisaltaar met Boeddha. De enige verlichting in de woon- annex slaapkamer, komt van de tv… Onder het genot van een kopje thee en iets lekkers, delen we de foto’s uit aan de kinderen van het gezin. Tien minuten lang staren de kleintjes naar hun evenbeeld. Alsof we kunnen toveren. Ook de anderen leden van het gezin zijn uitzinnig blij met dit bijzondere cadeau dat wij zomaar uit het niets komen brengen. Zo gaan we van huis naar huis, krijgen overal thee, iets te eten of kroepoek voor onderweg en loopt het hele dorp uit om te kijken wat die twee rare blanken hier zo laat op de avond nog komen doen.

Ondanks al onze inspanningen, lukt het met ons overvolle programma helaas niet om de beloofde vijfhonderd foto’s te schieten. Het printen, maar zeker ook het uitdelen is een tijdrovende (maar fascinerende) bezigheid waar je geen moment van zou willen missen. Zelfs op de laatste dag maken we nog wat printjes, maar we moeten het bij vierhonderd foto’s laten…

Het geld heeft echter een zeer goede bestemming gekregen. De monniken die voetbalden met een lekke bal, hebben nu een gloednieuw leren exemplaar; het weeshuis heeft een loneltplanet boek gekregen met informatie over alle landen ter wereld, zodat ze weten dat de tulpen uit Nederland komen; een monnik van een afgelegen klooster heeft geld ontvangen voor de opvang van 100 weeskinderen; het oude, verrimpelde nonnetje wat liefdevol zorgt voor 183 gehandicapten, zorgt zeker dat onze bijdrage goed besteed wordt en tenslotte hebben we de weeshuisvader het ontbrekende geld gedoneerd, voor de aanschaf van een koe.

Kortom 400 lachende gezichten, 400 blije kinderen, met een aandenken aan deze bijzondere tijd voor de rest van hun leven. Een tijd die ook wij nooit meer zullen vergeten en een project dat zeker vervolg zal krijgen!

Iedereen bedankt voor zijn of haar bijdrage aan dit bijzondere project! Jullie foto`s zijn te vinden in de albums (onder foto`s) op deze pagina.

Liefs, Yvonne en Anemoon van Dijk


Reacties

Plaats een reactie

Uw email adres wordt niet gepubliceerd.


Uw bericht wordt geplaatst nadat deze goed gekeurd is.